Rotterdam als recreatief bakenlandschap: Veel ervan is nieuw maar zonder het verleden niet denkbaar. R-Bakens is een ontwerpvisie op de ontwikkeling van de oevers van de Maas als een recreatieve route. Deze zones, de nieuwe rivierbakens, markeren als recreatief oevergebied het waterfront en maken de binding tussen stad en water op vele niveaus mogelijk. De architectuur wordt ingezet om de zintuiglijke ervaring van de omringende ruimte teweeg te brengen. Alleen als tastbare beleving, als vormgegeven grensgebied tussen stad en rivier kan de architectuur de verbrokkelde emotionele band van Rotterdam met haar oevers herstellen. De 700 meter lange Boompjes- kade vormt de start voor de nieuwe waterbeleving. In de meest markante bocht van de Maas is dit de plek waar het centrum zowel geografisch als historisch gezien een nauwe verbintenis kent met de rivier. De door het dijklichaam gevormde niveauverschillen in de kade zorgen ervoor dat het water vanaf diverse hoogtes beleefd kan worden. Iedere hoogte kent zijn eigen relatie met de stad en de rivier. Deze aanwezige potenties worden nog eens versterkt door het contrast tussen de openheid van het dijkniveau en de intimiteit van de kade aan te scherpen. Door het dijkniveau te verbreden richting rivier ontstaat er ruimte voor een boulevard en een opgetild maasdek. De boulevard vormt de verkeersluwe overgang tussen het hoogstedelijke karakter van de boompjes en de openheid van de rivier. Zij vormt de ontsluiting van de bestaande bebouwing en stimuleert het cruisen langs het dek. Om het doorgaande verkeer niet te stremmen is de verkeersader verlegd in een tunnel in de dijk. Door deze aanpak wordt de luidruchtige en fysieke barrière naar het waterfront toe opgeheven. Het Maasdek (de zitbank, de loper en de ontmoetingsplateaus) staat garant voor de ervaring van grootschalige leegte en openheid. Er is ruimte voor het beleven van weer en wind , riviergeluiden en vergezichten. Het lager gelegen kadeniveau staat in contrast met de openheid van het dek. Als vormgegeven waterkerend element richt de kade zich geheel op de zintuiglijke ervaring van het water als natuurlijk en stromend fenomeen. Vanaf de kade wordt het fysieke contact met het water mogelijk door een hellingbaan. Deze hellingbaan maakt niet alleen de waterbeleving compleet maar vormt ook vanaf het water een nieuwe entree naar het centrum. Het toegevoegde parkeer- en horecaprogramma onder het dek stimuleert het gebruik van en het verblijf aan de kade. Om de flexibiliteit van dit project te vergroten, is het mogelijk diverse programma's in de tijd met elkaar uit te wisselen. De hoogtepunten en de entree's naar het dek worden gevormd door drie markante architectonische sculpturen genaamd de dok's. Vanaf geïsoleerde uitzichtplateau's is de openheid van het gehele maasdek te aanschouwen. De Dok's hebben ieder een eigen sfeer en karakter waarbij schaalvergroting de poëtische waarde van de haven doet herleven. Als onderlinge trekker vormen zij de verleidelijke hoogtepunten van de Maasdekroute en liggen verankert in het dek, de kade of het water. De Dok's zijn opgebouwd uit hoge schachtvormige ruimtes en monolite plateau's. In de omsloten ruimtes wordt je geconfronteerd met je eigen zintuiglijke ervaringen, waarbij geluiden, kleuren, warmte en kou versterkt op je afkomen. De holle wanden gemaakt van stalen scheepshuiden intensiveren deze beleving. Deze schachtvormige corridors vormen een schril contrast met de openheid en ruimtelijkheid van de uitzichtplateaus en geleiden daardoor je blik van het ene vergezicht naar het andere. Op deze manier verwordt architectuur tot meer dan alleen een visueel beeld. Zij vormt een draagvlak voor alle zintuiglijke belevingen en een podium om de grotere ruimte van de context aanraakbaar te maken. Een nieuw kadelandschap. herstelt de verbrokkelde relatie tussen de Maas en haar oevers en zorgt dat een recreatief buiten het hart van de stad dooradert.