EIK - Lopend via lange lanen en dwalende paden is door het dichte bladerdak een glimp op te vangen van het monument van de gestolde vergankelijkheid. Bij het naderen van deze gedenkplek verrijst het monument als een subtiel eiken houten raamwerk, een gebaar van eenvoud. Een tableau van knopen herbergt de gestolde vergankelijkheid, samen met de kostbare herinnering aan een geliefde of naaste, in een rijk en subtiel omhulsel. Tezamen vormen zij een fijnmazig mozaïek dat is opgezet als een orthogonaal labyrint. Bij het betreden van de intieme paden hoor je door het kraken van het half verharde plaveisel de echo van het leven nagalmen. Het licht laat zijn schittering door de vele verknoopte verbindingen zachtjes achter. Asymmetrisch in het labyrint ligt een sereen hof. Het biedt, in de luwte van de gedenkwaardige wanden, ruimte aan een moment van bezinning.